ŞAİR : İSMAİL HAKKI BURAN

ERMEK

Kimse okeylemez,kimse yeslemez

Geleceği yoksa kimse beslemez

Tayfun,bora esse kökü esnemez

Gövdenin üstünde gürleyen daldır.

Bakılınca hiç fark görülmez sahi

İşte buna denir sırrı ilahi

Aynı familyadan olsalar dahi

Arıyı sinekten ayıran baldır.

Bazen zor yürür hem ıhlanarak

Sanki ayağına mıh mıhlanarak

Dolu dizgin coştumu şahlanarak

Kısrağı koşturan dört adet naldır.

İlimle yakındır şam ve kahire

Kibirlenmek yakışırmı şaire

Yüzme bilmeyen düşünce nehire

Onu kurtaracak ufacık saldır.

Aşkı muhabbete her an dalsada

Bir ömür boyunca orda kalsada

Selvi boylu,fettan gözlü olsada

Onu gösterecek üç metre şaldır.

Her zaman,heryerde hep doğru sözlü

Onlar olur derler,açık kalp gözlü

Öyle mütevazi,öyle nur yüzlü

ERMEK İnsanüstü Ruhani Haldır...