YAZAR-ŞAİR MİRAÇ DOĞAN

Şairin Ölümü

​Kızıl bulutların ardında bir şair ölür

Sıra dağların ardında kalır da sevdası

Geriye bir avuç yas, bir dağ söz bırakır

Söz olmasın diye saklar adını

Kimi zaman görmediği çiçeklerin

Kimi zaman gitmediği memleketlerin adıyla

Seslenir aşkın titrek umuduna

Bense sevgilim henüz ölmedim

Neden ölmedim diye sorgulayan yaşı geçeli

Henüz daha üç durak vardı

O zamanlar çocuktum denebilir

Gençliğimi hangi vagonda unuttum

Şu an hangi perondayım bilmiyorum

Belki de sormalı Devlet Demir Yolları'na

Kalan duraklara kavuşur muyum

Bu duraktan sana doğru aktarma var mı

Soruları bir kenara bırakalım da

Bu sefer şair ölmesin, olur mu?

Gök yerinde dursun, gözlerine değmesin

Saçlarına hiçbir benzetme bulmayayım

Artık tutunmayayım dost bildiğim kelimelere

Uzat elini, bu iş bitsin

Çünkü sevgilim, biliyorum

Tren bir gün raydan çıkacak

O gün Söğütlüçeşme'de inemeyeceğim.

Cüzdanımda saç tellerin

Bir vedamız bile olmayacak

Bu sebeptendir ki sevgilim

Gel de bu sefer şair ölmesin.